Edogawa Ranpo (Taro Hirai)'nin Aynalar Cehennemi öyküsü


Edogawa Ranpo'nun en çok bilinen eserlerinden biri olan, hatta sanırım en çok bilinen eseri olan "Aynalar Cehennemi" (Kagami Jigoku) hakkında düşündüklerimi paylaşacağım. (SPOİLER İÇERİR!)

Öncelikle öyküde ayna saplantısı olan bir adam ile karşılaşıyoruz. Bu adamın ayna saplantısı gün geçtikçe şiddetleniyor. Ailesinin ölümü ile beraber kendisine kalan miras, aynalar hakkında yaptığı araştırmaların şiddetlenmesiyle sonuçlanıyor. Farklı türden aynalara sahip oldukça ve yaptırdıkça kendisini dünyadan soyutlamaya başlıyor.

Ayna teması bence şu yönden çok vurucu; öykünün başında, boş duvara tutulan bir aynadan çıkan yansımada "Esenlik" yazısı anlatılıyor. Öncelikle anlatıcı bunu "mucize" olarak yorumlamak istese de bunun yalnızca aynaya işlenmiş bir kabartma olduğunu söylüyor. Burada asıl vurucu olan şey, hem gerçekliğin hem de gerçeklik algısının aynalar tarafından nasıl çarpıtılabildiği. Öykünün ilerleyen bölümlerinde bunula ilgili birkaç şey daha görüyoruz.

Kitabın sonunda "deli" kendisini aynadan bir top yaptırıyor ve bu topun içerisinde mahsur kalıyor. Bu top delinin asıl tutkusu olmasına rağmen, onun için bir cehenneme dönüşüyor ve topun içerisinde bağırmaya başlıyor. Arkadaşı topu açınca içeriden çıkan deli iyice delirmiş ve değişmiş şekilde tasvir ediliyor. 


Kısacası, okumanızı önereceğim, güzel ve düşündürücü bir öykü. Ranpo ile tanıştığım için mutluyum

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Edogawa Ranpo'nun İnsan Koltuk Öyküsü

Resim
  Son zamanlarda okurken en çok şaşırdığım yazılardan biri olan Edogawa Ranpo'nun "İnsan Koltuk" öyküsüne bir bakış atalım. (Spoiler içerir.) Öykü öncelikle bir kadın yazarın tanıtılması ile başlıyor. Bu kadının adresine sürekli bir şekilde tanımadığı okurlardan mektuplar geliyor ve kadın her sabah bu mektupları okuyor. Mektuplar genel olarak eleştiriler ve incelemesi için yollanan eserlerle dolu oluyor. Ta ki o mektup gelene kadar. Gelen mektup "Hanımefendi," hitabı ile başlıyor ve yazar kadın şaşırıyor, Ranpo bize bu şaşkınlığı şu şekilde veriyor: "Eyvah, sahiden bir mektup mu bu?" öykümüzün heyecanı bu mektup ile artıyor.  Mektubu yazan adam önce kendi çirkinliğinden abartarak bahsediyor. Sonra da işini anlatmaya başlıyor. Adam bir koltuk imalatçısı, her çeşitten koltuk imal ediyor ve imal ettiği koltuklara kimin oturacağını merak ediyor. Kendince kusursuz bir koltuk imal ediyor ve bu koltuktan ayrılmak istemiyor. Düşününce aklına bir fikir geliyor;...
Devamı

Edogawa Ranpo'nun Kırmızı Oda Öyküsü

Resim
Edogawa Ranpo'nun öyküleri hakkında daha önce incelemeler yazdım fakat bu öykü benim kesinlikle en çok etkilendiğim öykü oldu. Edogawa Ranpo'nun bu öyküdeki anlatış biçimi neredeyse kusursuzdu, konusu da bir o kadar güzeldi. Bu öyküyü yazabilmek için gerçekten çok sağlam bir beyne sahip olunması gerektiğini düşünüyorum çünkü Ranpo, öyküde anlattığı her cinayeti bir bir düşünmüş ve ana fikre uygun şekilde düzenlemiş. Hadi öyküye geçelim. Öyküde dünya hayatını çok sıkıcı bulan bir adam var. Bu adam bütün hobilerinden ve zevklerinden biraz da üşenerek vazgeçiyor. Bu olayları bulundukları "kırmızı odada" yeni katılımcı olan Bay T. isimli bir adam anlatıyor. Bay T'nin can sıkıntısı öyle bir hal alıyor ki artık bundan kurtulmak için insan öldürmeye karar veriyor. Bu kararın ardından neredeyse yüz kişi öldürüyor. Kendi söyleyiş biçimiyle, "Neredeyse yüz adamın, kadının ve çocuğun hayatını, sırf can sıkıntımı bastırmak amacıyla gasp ettim." Bunun ardından hiç pi...
Devamı

Wim Wenders'in Mükemmel Günler Filminin Analizi (Spoilersız)

Resim
Son zamanlarda izlediğim en etkileyici filmlerden biri olan Wim Wenders'in yönettiği "Mükemmel Günler", yalnızca estetik açıdan göz alıcı bir yapım olmanın ötesinde, izleyiciyi derinden etkileyen ve felsefi sorgulamalara sürükleyen bir eser. Bu yazıda, bu filmi hem övmek hem de sizlere tanıtmak istiyorum. Filmin en önemli unsurlarından biri kuşkusuz Koji Yakusho'nun olağanüstü oyunculuğu. Eğer bu rol başka bir oyuncu tarafından canlandırılmış olsaydı, karakterin duygularını bu denli derinlemesine hissedemeyebilirdik. Yakusho, sadece mimikleri ve bakışlarıyla bile karakterin iç dünyasını ve karmaşık ruh halini ustalıkla yansıtıyor. Bu sayede izleyici, karakterle anında bir bağ kuruyor ve onunla empati kurabiliyor. Filmin atmosferini tamamlayan bir diğer unsur ise özenle seçilmiş müzikler. Özellikle "The House of the Rising Sun" şarkısının kullanımı ve Japonca yorumlanması, filmin duygusal etkisini doruğa çıkarıyor. Arabada dinlenen diğer şarkılar da filmin ru...
Devamı