Arda Aslankaya

Edogawa Ranpo'nun öyküleri hakkında daha önce incelemeler yazdım fakat bu öykü benim kesinlikle en çok etkilendiğim öykü oldu. Edogawa Ranpo'nun bu öyküdeki anlatış biçimi neredeyse kusursuzdu, konusu da bir o kadar güzeldi. Bu öyküyü yazabilmek için gerçekten çok sağlam bir beyne sahip olunması gerektiğini düşünüyorum çünkü Ranpo, öyküde anlattığı her cinayeti bir bir düşünmüş ve ana fikre uygun şekilde düzenlemiş. Hadi öyküye geçelim. Öyküde dünya hayatını çok sıkıcı bulan bir adam var. Bu adam bütün hobilerinden ve zevklerinden biraz da üşenerek vazgeçiyor. Bu olayları bulundukları "kırmızı odada" yeni katılımcı olan Bay T. isimli bir adam anlatıyor. Bay T'nin can sıkıntısı öyle bir hal alıyor ki artık bundan kurtulmak için insan öldürmeye karar veriyor. Bu kararın ardından neredeyse yüz kişi öldürüyor. Kendi söyleyiş biçimiyle, "Neredeyse yüz adamın, kadının ve çocuğun hayatını, sırf can sıkıntımı bastırmak amacıyla gasp ettim." Bunun ardından hiç pi...

Son zamanlarda izlediğim en etkileyici filmlerden biri olan Wim Wenders'in yönettiği "Mükemmel Günler", yalnızca estetik açıdan göz alıcı bir yapım olmanın ötesinde, izleyiciyi derinden etkileyen ve felsefi sorgulamalara sürükleyen bir eser. Bu yazıda, bu filmi hem övmek hem de sizlere tanıtmak istiyorum. Filmin en önemli unsurlarından biri kuşkusuz Koji Yakusho'nun olağanüstü oyunculuğu. Eğer bu rol başka bir oyuncu tarafından canlandırılmış olsaydı, karakterin duygularını bu denli derinlemesine hissedemeyebilirdik. Yakusho, sadece mimikleri ve bakışlarıyla bile karakterin iç dünyasını ve karmaşık ruh halini ustalıkla yansıtıyor. Bu sayede izleyici, karakterle anında bir bağ kuruyor ve onunla empati kurabiliyor. Filmin atmosferini tamamlayan bir diğer unsur ise özenle seçilmiş müzikler. Özellikle "The House of the Rising Sun" şarkısının kullanımı ve Japonca yorumlanması, filmin duygusal etkisini doruğa çıkarıyor. Arabada dinlenen diğer şarkılar da filmin ru...